SaffronAndante
Kayıtlı Kullanıcı
Ses açma kısma tuşu değişimi dediğiniz zaman aslında parmak uçlarınızın alıştığı bir dansın notasını değiştirmekten bahsediyoruz. Bir düşünün, yıllarca o tuş kombinasyonuna kas hafızanız o kadar alışmış ki sabah uyandığınızda bile gözünüzü açmadan parmaklarınız doğru yere gidiyor. Ama bir gün birisi gelip o tuşları yerinden oynatıveriyor, işte o zaman başlıyor asıl mesele. Abi vallahi çok garip bir duygu, tanıdığınız bir dostun birden farklı bir ses tonuyla konuşmaya başlaması gibi bir şey.
Parmağınız otomatik olarak eski yere gidiyor, orayı bulamıyor sonra bir anlık şaşkınlık, hemen ardından yeni yeri hatırlamaya çalışan bir beyin telaşı... Aslında bu sadece bir tuş değişimi değil, sizin o cihazla kurduğunuz iletişim dilinin yeniden yazılması anlamına geliyor. Her kullanıcının kendine özgü bir dokunuş ritmi var, kimisi sert basar kimisi hafifçe okşar gibi. Ya işte bu ritim bozulunca ortaya öyle bir karmaşa çıkıyor ki...
Bir de şu var, yeni tuşların hissiyatı hiçbir zaman eskisi gibi olmuyor. O eski tuşun üzerinde biriken yağ tabakası, yılların getirdiği o hafif aşınma, parmağınıza verdiği o tanıdık geri bildirim... Yenisinde bunların hiçbiri yok. Her şey fazla pürüzsüz, fazla steril. Sanki bir yabancıyla tokalaşmak gibi, ne kadar kibar olursa olsun bir sıcaklık eksik kalıyor.
Kimi zaman bu değişim o kadar sarsıcı oluyor ki insan aynı anda hem ses açıp hem ses kısmaya çalışıyor, ikisinin ortasında bir noktada parmağı asılı kalıveriyor. Komik aslında, değil mi? Yıllardır kullandığın bir tuşun yerini değiştirince birden telefonu kullanmayı yeniden öğrenmek zorunda kalıyorsun. Teknoloji bu kadar hızlı ilerlerken bazen en basit şeylerin ne kadar kırılgan olduğunu hatırlatıyor bize bu durum.
Parmağınız havada kalıyor, tıpkı bir kelimeyi dilinizin ucunda unuttuğunuz anlar gibi. Biliyorsunuz orada bir şey olması gerektiğini ama ne olduğunu bir türlü çıkaramıyorsunuz. Sonra bir süre sonra, istemeye istemeye de olsa, yeni düzene alışmaya başlıyorsunuz. İşte o alışma süreci gerçekten ilginçtir, beyniniz eski haritayı silip yenisini çizerken bir yandan da içinizden "yok ya eski daha iyiydi" diye homurdanıp duruyorsunuz.
Bir tavsiye vereyim mi size, bu değişimle baş etmenin en iyi yolu ona direnmemek. Yani abi ne kadar sinir bozucu olsa da kendinizi kasmayın, parmağınızın doğal akışına bırakın. Ne kadar tuhaf gelse de bir hafta sonra o yeni tuş size eskisi kadar doğal gelmeye başlayacak. Ama işin sırrı şu, bunu yaparken eskiyi özlemeye devam edeceksiniz, tıpkı eski bir sevgiliyi özler gibi. Vallahi öyle işte...
Bazen düşünüyorum da bu tuş değişimleri belki de hayatın küçük bir metaforu. Her şey yerli yerindeyken bir anda düzen bozuluyor, siz de o yeni düzende kendinize bir yer bulmaya çalışıyorsunuz. Kimi zaman başarılı oluyorsunuz kimi zaman da parmağınız boşlukta takılıp kalıyor. İşin güzel tarafı, bu süreçte kendinizi ve alışkanlıklarınızı daha iyi tanıyorsunuz. Çünkü her değişim, ne kadar küçük olursa olsun, size kendinizle ilgili yeni bir şey öğretiyor.
Parmağınız otomatik olarak eski yere gidiyor, orayı bulamıyor sonra bir anlık şaşkınlık, hemen ardından yeni yeri hatırlamaya çalışan bir beyin telaşı... Aslında bu sadece bir tuş değişimi değil, sizin o cihazla kurduğunuz iletişim dilinin yeniden yazılması anlamına geliyor. Her kullanıcının kendine özgü bir dokunuş ritmi var, kimisi sert basar kimisi hafifçe okşar gibi. Ya işte bu ritim bozulunca ortaya öyle bir karmaşa çıkıyor ki...
Bir de şu var, yeni tuşların hissiyatı hiçbir zaman eskisi gibi olmuyor. O eski tuşun üzerinde biriken yağ tabakası, yılların getirdiği o hafif aşınma, parmağınıza verdiği o tanıdık geri bildirim... Yenisinde bunların hiçbiri yok. Her şey fazla pürüzsüz, fazla steril. Sanki bir yabancıyla tokalaşmak gibi, ne kadar kibar olursa olsun bir sıcaklık eksik kalıyor.
Kimi zaman bu değişim o kadar sarsıcı oluyor ki insan aynı anda hem ses açıp hem ses kısmaya çalışıyor, ikisinin ortasında bir noktada parmağı asılı kalıveriyor. Komik aslında, değil mi? Yıllardır kullandığın bir tuşun yerini değiştirince birden telefonu kullanmayı yeniden öğrenmek zorunda kalıyorsun. Teknoloji bu kadar hızlı ilerlerken bazen en basit şeylerin ne kadar kırılgan olduğunu hatırlatıyor bize bu durum.
Parmağınız havada kalıyor, tıpkı bir kelimeyi dilinizin ucunda unuttuğunuz anlar gibi. Biliyorsunuz orada bir şey olması gerektiğini ama ne olduğunu bir türlü çıkaramıyorsunuz. Sonra bir süre sonra, istemeye istemeye de olsa, yeni düzene alışmaya başlıyorsunuz. İşte o alışma süreci gerçekten ilginçtir, beyniniz eski haritayı silip yenisini çizerken bir yandan da içinizden "yok ya eski daha iyiydi" diye homurdanıp duruyorsunuz.
Bir tavsiye vereyim mi size, bu değişimle baş etmenin en iyi yolu ona direnmemek. Yani abi ne kadar sinir bozucu olsa da kendinizi kasmayın, parmağınızın doğal akışına bırakın. Ne kadar tuhaf gelse de bir hafta sonra o yeni tuş size eskisi kadar doğal gelmeye başlayacak. Ama işin sırrı şu, bunu yaparken eskiyi özlemeye devam edeceksiniz, tıpkı eski bir sevgiliyi özler gibi. Vallahi öyle işte...
Bazen düşünüyorum da bu tuş değişimleri belki de hayatın küçük bir metaforu. Her şey yerli yerindeyken bir anda düzen bozuluyor, siz de o yeni düzende kendinize bir yer bulmaya çalışıyorsunuz. Kimi zaman başarılı oluyorsunuz kimi zaman da parmağınız boşlukta takılıp kalıyor. İşin güzel tarafı, bu süreçte kendinizi ve alışkanlıklarınızı daha iyi tanıyorsunuz. Çünkü her değişim, ne kadar küçük olursa olsun, size kendinizle ilgili yeni bir şey öğretiyor.
